Nick Drake – elegancja melancholii

…now we rise and we are everywhere…
(tekst piosenki Drake’a na jego nagrobku w rodzinnej wiosce  Tanworth-in-Arden)

…And I was green, greener than the hill
Where flowers grew and sun shone still
Now I’m darker than the deepest sea
Just hand me down, give me a place to be…
(Place to be)

Birmańczyk z urodzenia, Brytyjczyk z pochodzenia. Z domu wyniósł umiejętność gry na fortepianie, klarnecie, saksofonie, a wreszcie sam nauczył się grać na gitarze na której wypracował własny elegancki, rozpoznawalny styl gry palcami. Grywał na gitarze jeszcze jako student literatury angielskiej, w kawiarniach Cambridge, gdzie nawiązał wkrótce współpracę z zespołem Fairport Convention. Dzięki wstawiennictwu basisty Ashleya Hutchingsa i zainteresowaniu producenta muzycznego Joe Boyda w wieku 20 lat wydał swój debiutancki album. Wcześniej podpisał z wytwórni Island Records kontrakt na trzy albumy i tyle udało mu sie wydać za życia (Five Leaves Left w 1969, Bryter Layter  w 1970 i Pink Moon  w 1972 roku.

Koncertował niechętnie i krótko. Z powodu ekstremalnej nieśmiałości musiał nagrywać swoje piosenki nocą, twarzą do ściany, aby nie czuć na sobie wzroku innych ludzi. Swój ostatni album pt. Pink Moon nagrał w dwóch krótkich nocnych sesjach. Zmarł 2 lata później, listopadowej nocy, w wieku 34 lat.

 

 


Więcej:

Piosenki:

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s