podwórkopedia – Jarema Stępowski

Szemrane tango, tango spod latarni,
Niech tanga magią wróci noc sprzed lat,
Ulicznym grajkom wciśnij do gitary,
Pomięty banknot jak z bibułki kwiat
(muz. Zygmunt Karasiński, sł. Jerzy Miller)

***

Gdzie Wisły brzeg, gdzie fali szum,
tam rudej Mańki grób.
Powiśle całe znało ją,
dziś ona zimny trup.
Orzechowe miała oczy,
rudo-złotych splot warkoczy,
cudna była, że aż strach,
dziś ją pieści piach.
Ach!
(muz. trad. opr.  Baranowski Jerzy, sł. Suchocki Tadeusz)

Umieszczenie Stępowskiego w podwórkopedii może wywołać skandal w szacownym i ortodoksyjnym gronie podwórkopedystów, gdyż był on profesjonalnym aktorem i artystą estradowym z nienaganną dykcją i aparycją. Oliwy do ognia dolewa fakt, że autorką jego piosenek nie zawsze była warszawska ulica, ale także zawodowa literatka (nie mylić ze szklaną literatką) Agnieszka Osiecka (Księżyc frajer) oraz zawodowi literaci (nie mylić z oszustami literackimi), np. Wojciech Młynarski (Statek do Młocin, Bomba w górę) czy Jerzy Ficowski (Szlifierz warszawski).

Jednak docenić należy wkład Jaremy Stępowskiego w profesjonalizację sztuki podwórkowej oraz w upowszechnienie folkloru miejskiego w tzw. szerokim społeczeństwie, jak i wśród jego elit (miłośnikiem folkloru miejskiego, zwłaszcza w wykonaniu Stępowskiego był sam prymas Wyszyński. W 1973 roku za sprawą Krystyny Królikiewicz Stępowski zagościł u księcia Kościoła na śniadaniu opłatkowym. Prezentował tam m. in. monologi Wiecha – pewnikiem wygłosił wtedy Przede wszystkiem jajeczko!). Zgodnie zasadami fokloru miejskiego w wykonywanych przez niego piosenkach występuję konkretne miejsca i zakątki Warszawy (np. Młociny, Bielany, Czerniaków, czy ul. Ordynacka)

Jarema Junosza Stępowski (1925-2001), prawdopodobnie niedoszły lekarz, w czasach okupacji właściciel przybytku  przy ulicy Wroniej pod nazwą Skład butelek, szmat i starego żelastwa, współpracownik Jana Gałeckiego – przewodniczącego paryskiego związku zawodowego gałganiarzy. Po wojnie pobierał nauki u samego Aleksandra Zelwerowicza i wkrótce zaistniał jako stołeczny aktor teatralny, filmowy i artysta estradowy. W Kabarecie Starszych Panów zrobił furorę jako odrażający drab.

Zasłynął  jako wykonawca wielkomiejskiego folkloru warszawskiego, który rozwijał pod wpływem giganta muzyki podwórkowej – Stanisława Grzesiuka. Podobno panowie nawiązali znajomość w programie Podwieczorek przy mikrofonie, w którym Jarema Stępowski występował z monologami słynnego warszawskiego folklorysty Stefana Wiecheckiego. Chcieli założyć Kabaret Starej Warszawy, jednak gruźlica pokrzyżowała ich plany. Po śmierci Grzesiuka kierownik programu Roman Sadowski zaproponował Stępowskiemu wykonywanie warszawskich piosenek. Stępowski w 1967 roku zastąpił zmarłego warszawskiego barda. W pamięci słuchaczy Stępowskiego utrwaliła się charakterystyczna, stworzona (odtworzona?) przez niego postać tzw. warszawskiego cwaniaka oraz najsłynniejsza chyba jego piosenka Taksówkarz warszawski (muzyka Tadeusz Suchocki).

Jarema Stępowski – Chodźmy Felek na kufelek

Jarema Stępowski – Ruda Mańka

Jarema Stępowski – „Szemrane Tango”

Więcej:

25 minut z Jaremą Stępowskim (1962)

40 piosenek Jaremy Stępowskiego, w: Polskie Nagrania

Antoszewski Zbigniew, Jarema Stępowski : piosenki, teksty, PWM 1971

Jarema Stępowski, w: Stare Melodie

Jarema Stępowski, w: Discogs

Jarema Stępowski.Wspomnienie o Warszawskim Taksówkarzu

Stępowski Jarema, w: Biblioteka Polskiej Piosenki

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s